Dat eten stiekempjes ‘zelfgemaakt’ is geworden in mijn huis werd mij gisteren ineens duidelijk toen Zus spontaan langskwam, ik warme zelfgemaakte tomatenbroodjes voor haar neerzette en er enorm van baalde dat ik haar mijn eigen gemaakte pesto niet kon laten proeven omdat die net de vorige avond op was gegaan.
We moesten het doen met tapenade en rode pesto die ik in Italië had gekocht.

“Wat krijgen we nou?”, dacht ik nog kritisch over mijn zelfmaakkoketterie terwijl ik me alweer bukte om de pot courgettes te pakken die ik laatst op zuur had gezet.
Maar we aten zo heerlijk weg dat ik gewoon nog even doorging met de koketterie en voor haar avondeten even verse pasta maakte. “Echt waar, alleen maar 100 gram bloem, een beetje zout en een ei!” 

Is dit diezelfde vrouw die nog geen 10 jaar geleden haar eerste avond-trek steevast stilde met een cup-a-soupje, gevolgd door een stoommaaltijd? En die dat dan ook nog eens ‘best te eten’ vond?
Waar is dit mis gegaan? Kwam het omdat ik mijzelf vorig jaar heb getrakteerd op “De Zilveren Lepel”? Of misschien al eerder, toen we besloten om in Italië (en in Italiaanse restaurants in Nederland) nooit een pizza te bestellen maar de rest van de kaart te verkennen?

We krijgen op vakantie, overigens geheel terecht, altijd jaloerse blikken van toeristen naast ons als aan onze tafel een flesje wijn wordt geopend en de Antipasti della Casa voor ons wordt neergezet, gevolgd door een tafel vol simpele maar heerlijke contorni die we naast ons hoofdgerecht hebben uitgekozen.

Jaloerse blikken of niet, ik ga me er niet schuldig over voelen dat ik houd van lekkere dingen en mijzelf kan overgeven aan genieten!
Wel voel ik me soms schuldig aan die zelfmaakkoketterie, maar daar is best overheen te komen.

Afgelopen woensdag had ik tussen de middag geen zin in een boterham dus heb ik een soepje gemaakt van een rode ui, 2 tomaten, 3 aardappels en 500 ml runderbouillon die ik 15 minuten liet koken en vervolgens pureerde.
Het gaat niet alleen om lekker eten, het gaat er ook om dat ik weet wat lekker is en dat ik zélf lekker eten kan máken!
Dat er weer een ander stukje van mijn hersenen aan het werk wordt gezet om rond te kijken in mijn keuken, en van de aanwezige ingrediënten zomaar een verrukkelijk gerecht in elkaar kan zetten.
Zomaar.
Simpele antipasti, simpele pesto, pasta, broodjes, sauzen, vleesgerechten. Zo eenvoudig, zo lekker. Zo zomaar.

Nu eerst even lunchen. Wat kastanjechampignons opbakken denk ik. En ik heb nog ricotta. Misschien met een glaasje wijn erbij.
Nee, dit bevalt me best, die kokkerellende koketterie.

Dat eten stiekempjes ‘zelfgemaakt’ is geworden in mijn huis werd mij gisteren ineens duidelijk toen Zus spontaan langskwam, ik warme zelfgemaakte tomatenbroodjes voor haar neerzette en er enorm van baalde dat ik haar mijn eigen gemaakte pesto niet kon laten proeven omdat die net de vorige avond op was gegaan.
We moesten het doen met tapenade en rode pesto die ik in Italië had gekocht.

“Wat krijgen we nou?”, dacht ik nog kritisch over mijn zelfmaakkoketterie terwijl ik me alweer bukte om de pot courgettes te pakken die ik laatst op zuur had gezet.
Maar we aten zo heerlijk weg dat ik gewoon nog even doorging met de koketterie en voor haar avondeten even verse pasta maakte. “Echt waar, alleen maar 100 gram bloem, een beetje zout en een ei!” 

Is dit diezelfde vrouw die nog geen 10 jaar geleden haar eerste avond-trek steevast stilde met een cup-a-soupje, gevolgd door een stoommaaltijd? En die dat dan ook nog eens ‘best te eten’ vond?
Waar is dit mis gegaan? Kwam het omdat ik mijzelf vorig jaar heb getrakteerd op “De Zilveren Lepel”? Of misschien al eerder, toen we besloten om in Italië (en in Italiaanse restaurants in Nederland) nooit een pizza te bestellen maar de rest van de kaart te verkennen?

We krijgen op vakantie, overigens geheel terecht, altijd jaloerse blikken van toeristen naast ons als aan onze tafel een flesje wijn wordt geopend en de Antipasti della Casa voor ons wordt neergezet, gevolgd door een tafel vol simpele maar heerlijke contorni die we naast ons hoofdgerecht hebben uitgekozen.

Jaloerse blikken of niet, ik ga me er niet schuldig over voelen dat ik houd van lekkere dingen en mijzelf kan overgeven aan genieten!
Wel voel ik me soms schuldig aan die zelfmaakkoketterie, maar daar is best overheen te komen.

Afgelopen woensdag had ik tussen de middag geen zin in een boterham dus heb ik een soepje gemaakt van een rode ui, 2 tomaten, 3 aardappels en 500 ml runderbouillon die ik 15 minuten liet koken en vervolgens pureerde.
Het gaat niet alleen om lekker eten, het gaat er ook om dat ik weet wat lekker is en dat ik zélf lekker eten kan máken!
Dat er weer een ander stukje van mijn hersenen aan het werk wordt gezet om rond te kijken in mijn keuken, en van de aanwezige ingrediënten zomaar een verrukkelijk gerecht in elkaar kan zetten.
Zomaar.
Simpele antipasti, simpele pesto, pasta, broodjes, sauzen, vleesgerechten. Zo eenvoudig, zo lekker. Zo zomaar.

Nu eerst even lunchen. Wat kastanjechampignons opbakken denk ik. En ik heb nog ricotta. Misschien met een glaasje wijn erbij.
Nee, dit bevalt me best, die kokkerellende koketterie.

Donderdagavond wisten we het ineens: we beginnen een gemengd koor.

We hadden er wat moeite mee om het onze omgeving te vertellen want we zagen de teleurstelling over de onmiddellijke ledenstop al een wig drijven in vriendschappen en familiebanden. Maar we moesten wel, anders klopte de naam “Gemengd koor Cor & Moniek” niet meer!

Binnenkort volgt de eerste ledenvergadering. Ik denk dat we vergaderen nog leuker gaan vinden dan die hele koor-business.

Donderdagavond wisten we het ineens: we beginnen een gemengd koor.

We hadden er wat moeite mee om het onze omgeving te vertellen want we zagen de teleurstelling over de onmiddellijke ledenstop al een wig drijven in vriendschappen en familiebanden. Maar we moesten wel, anders klopte de naam “Gemengd koor Cor & Moniek” niet meer!

Binnenkort volgt de eerste ledenvergadering. Ik denk dat we vergaderen nog leuker gaan vinden dan die hele koor-business.

Mijn vader moet gedotterd worden. Ik dacht altijd dat het alleen heel oude mensen overkwam maar mijn vader is nog maar 69 jaar.
En ja natuurlijk: 69 is relatief gezien oud. Dat weet ik ook wel. Ik ben gewoon verbaasd. Ik heb het blijkbaar niet zo bijgehouden allemaal, de laatste 20 jaar.

Ik ben zonder dat ik het in de gaten had meegeschoven de hogere cijfers in. Ik heb plotseling vriendinnen die in de overgang zijn. En dat is niet eenvoudig te bevatten. Hoe kan het nou zomaar ineens zo laat zijn? Dat van die overgang, dat overkomt toch alleen maar hele oude vrouwen met kleinkinderen op de middelbare school?

Ik ben wat in verwarring.
En dat heeft eerlijk gezegd niet zo veel te maken met ouder worden.
Maar wel omdat mijn vader blijkbaar ook mankementen kan krijgen. En omdat hij de afgelopen weken van een actieve ‘oudere’ man veranderde in iemand die het liefst binnen zit te sudokuën.

Natuurlijk wilde ik helemaal niet luisteren naar zijn verhalen over hoe hij die ochtend weer wakker was geschrokken van een razende bloeddruk, van pijn op de borst, van bonkende hoofdpijnen en ledematen. En al helemaal niet van berichten dat de weekenddokter hem op zaterdagavond tabletjes onder de tong kwam geven.

Ik zei dat hij moest gaan wandelen.

Ze hebben een prachtig en oud Twickels bos om de hoek waar hij meer rust uit kan halen dan de Balloër heide mij op mijn tweemaandelijkse tochten kan geven, maar dat laatste komt waarschijnlijk omdat ik als echte Tukker blijf verlangen naar een oud, groot en majestueus bos hier in Stad Groningen.

Ik wil het gewoon liever hebben over grote bossen en oude landgoederen dan over mijn vader en over welke leeftijd hij heeft en welke artsen hem hebben beklopt, bekeken en beluisterd.
Ik zal hem dit weekend eens meenemen op zijn wandelschoenen het Twickelse bos in. Zal me goed doen.

Mijn vader moet gedotterd worden. Ik dacht altijd dat het alleen heel oude mensen overkwam maar mijn vader is nog maar 69 jaar.
En ja natuurlijk: 69 is relatief gezien oud. Dat weet ik ook wel. Ik ben gewoon verbaasd. Ik heb het blijkbaar niet zo bijgehouden allemaal, de laatste 20 jaar.

Ik ben zonder dat ik het in de gaten had meegeschoven de hogere cijfers in. Ik heb plotseling vriendinnen die in de overgang zijn. En dat is niet eenvoudig te bevatten. Hoe kan het nou zomaar ineens zo laat zijn? Dat van die overgang, dat overkomt toch alleen maar hele oude vrouwen met kleinkinderen op de middelbare school?

Ik ben wat in verwarring.
En dat heeft eerlijk gezegd niet zo veel te maken met ouder worden.
Maar wel omdat mijn vader blijkbaar ook mankementen kan krijgen. En omdat hij de afgelopen weken van een actieve ‘oudere’ man veranderde in iemand die het liefst binnen zit te sudokuën.

Natuurlijk wilde ik helemaal niet luisteren naar zijn verhalen over hoe hij die ochtend weer wakker was geschrokken van een razende bloeddruk, van pijn op de borst, van bonkende hoofdpijnen en ledematen. En al helemaal niet van berichten dat de weekenddokter hem op zaterdagavond tabletjes onder de tong kwam geven.

Ik zei dat hij moest gaan wandelen.

Ze hebben een prachtig en oud Twickels bos om de hoek waar hij meer rust uit kan halen dan de Balloër heide mij op mijn tweemaandelijkse tochten kan geven, maar dat laatste komt waarschijnlijk omdat ik als echte Tukker blijf verlangen naar een oud, groot en majestueus bos hier in Stad Groningen.

Ik wil het gewoon liever hebben over grote bossen en oude landgoederen dan over mijn vader en over welke leeftijd hij heeft en welke artsen hem hebben beklopt, bekeken en beluisterd.
Ik zal hem dit weekend eens meenemen op zijn wandelschoenen het Twickelse bos in. Zal me goed doen.

Al mijn weblogs schrijf ik onder de douche. Tegen de tijd dat ik de kraan dicht doe is het verhaal af en o jongens, iedere keer weer een voortreffelijk geconstrueerd geheel mag ik wel zeggen. 

Als ik me helemaal afgedroogd heb is het verhaal weg. Verdwenen. Met iedere druppel die ik in mijn handdoek strijk verdwijnt een woord. En voor iedere nieuwe gedachte die in mijn hoofd opkomt verdwijnt een complete zin van het prachtige verhaal.

Op deze manier ben ik al een Bestseller of drie kwijt geraakt. En ook dat ene Lied waarmee we eindelijk weer eens het Songfestival hadden kunnen winnen is door het doucheputje weggestroomd. 

Vreemd genoeg blijft het Filmscript hangen. Sterker nog: het breidt zich dankzij douchebezoek op een prachtige manier uit. Het krijgt steeds meer vorm en ik denk dat het nu wel krachtig genoeg is om niet meer weg te sijpelen zodra ik even niet kijk.
Ik denk zo tegen 2013 de première aan te kunnen kondigen. De Toespraak hiervoor heb ik al af. Of nou ja, gisterochtend dan. Eventjes.

Al mijn weblogs schrijf ik onder de douche. Tegen de tijd dat ik de kraan dicht doe is het verhaal af en o jongens, iedere keer weer een voortreffelijk geconstrueerd geheel mag ik wel zeggen. 

Als ik me helemaal afgedroogd heb is het verhaal weg. Verdwenen. Met iedere druppel die ik in mijn handdoek strijk verdwijnt een woord. En voor iedere nieuwe gedachte die in mijn hoofd opkomt verdwijnt een complete zin van het prachtige verhaal.

Op deze manier ben ik al een Bestseller of drie kwijt geraakt. En ook dat ene Lied waarmee we eindelijk weer eens het Songfestival hadden kunnen winnen is door het doucheputje weggestroomd. 

Vreemd genoeg blijft het Filmscript hangen. Sterker nog: het breidt zich dankzij douchebezoek op een prachtige manier uit. Het krijgt steeds meer vorm en ik denk dat het nu wel krachtig genoeg is om niet meer weg te sijpelen zodra ik even niet kijk.
Ik denk zo tegen 2013 de première aan te kunnen kondigen. De Toespraak hiervoor heb ik al af. Of nou ja, gisterochtend dan. Eventjes.

Morgen ga ik weer sporten.
Drie keer in de week, niet te kinderachtig doen. Die blessure moet nu maar eens voorbij zijn.
Ik was al goed bezig, echt. Maandags en woensdags een paar kilometer op de loopband conditie opbouwen en been- en buikspieren trainen. Vrijdags Pilates, een snelle yoga die me eigenlijk wel beviel en die een goede belasting vormt voor de te dikke buik.

Mijn idee was om na een paar trainingen zover te zijn dat ik woensdags zou kunnen spinnen. Oud-collega’s van het Kunstencentrum stapten dan ook en masse op de spinfiets en dat leek me wel gezellig.
Hoe naïef dat ik nog steeds ben!
Ten eerste dacht ik dat het gewoon fietsen was in hoog tempo en daar heb ik naderhand wel flink om gelachen, om dat idee. Het is staan op pedalen en trappen alsof je achterna gezeten wordt door iets heel engs wat je zelf nog niet hebt verzonnen maar wat je beter ook maar niet dichterbij kunt laten komen.

Ten tweede dacht ik dat ik al wel wat aan conditie had opgebouwd.
En ten derde klopte ik mijzelf tijdens dat half uurtje afzien al op de schouder omdat ik niet aan alles had meegedaan, me niet had laten opjagen door voormalige collega’s die tegen mijn billen aan moesten kijken, en dat ik rustig en verstandig mijn eigen tempo had aangehouden. 

Tot ik van de fiets afstapte.
Ik kon helemaal niet staan!
Mijn benen waren van rubber en ik heb geen idee meer hoe ik de trap op ben gekomen naar de kleedkamer en hoe ik daarna de 5 trappen ben afgedaald naar buiten.
Nee, ik nam niet de lift. Het leek me verstandig om mijn benen in beweging te houden. Maar ik geef toe dat het heel veel moeite kostte om thuis te komen.

Er volgde spierpijn en de tweede dag uiteraard nog meer spierpijn. En daarna volgden een paar weken van niet de trap af kunnen, niet kunnen lopen en niet op de hurken de vloer kunnen dweilen.
Het was helegaar geen spierpijn. Het was een fikse blessure.
Maar morgen is die voorbij. Over, klaar en uit. En in het vervolg zwaai ik mijn oud-collega’s lachend toe terwijl zij spinnen en ik op de loopband sjok. Ik ben wel naïef, maar niet gek natuurlijk.

Morgen ga ik weer sporten.
Drie keer in de week, niet te kinderachtig doen. Die blessure moet nu maar eens voorbij zijn.
Ik was al goed bezig, echt. Maandags en woensdags een paar kilometer op de loopband conditie opbouwen en been- en buikspieren trainen. Vrijdags Pilates, een snelle yoga die me eigenlijk wel beviel en die een goede belasting vormt voor de te dikke buik.

Mijn idee was om na een paar trainingen zover te zijn dat ik woensdags zou kunnen spinnen. Oud-collega’s van het Kunstencentrum stapten dan ook en masse op de spinfiets en dat leek me wel gezellig.
Hoe naïef dat ik nog steeds ben!
Ten eerste dacht ik dat het gewoon fietsen was in hoog tempo en daar heb ik naderhand wel flink om gelachen, om dat idee. Het is staan op pedalen en trappen alsof je achterna gezeten wordt door iets heel engs wat je zelf nog niet hebt verzonnen maar wat je beter ook maar niet dichterbij kunt laten komen.

Ten tweede dacht ik dat ik al wel wat aan conditie had opgebouwd.
En ten derde klopte ik mijzelf tijdens dat half uurtje afzien al op de schouder omdat ik niet aan alles had meegedaan, me niet had laten opjagen door voormalige collega’s die tegen mijn billen aan moesten kijken, en dat ik rustig en verstandig mijn eigen tempo had aangehouden. 

Tot ik van de fiets afstapte.
Ik kon helemaal niet staan!
Mijn benen waren van rubber en ik heb geen idee meer hoe ik de trap op ben gekomen naar de kleedkamer en hoe ik daarna de 5 trappen ben afgedaald naar buiten.
Nee, ik nam niet de lift. Het leek me verstandig om mijn benen in beweging te houden. Maar ik geef toe dat het heel veel moeite kostte om thuis te komen.

Er volgde spierpijn en de tweede dag uiteraard nog meer spierpijn. En daarna volgden een paar weken van niet de trap af kunnen, niet kunnen lopen en niet op de hurken de vloer kunnen dweilen.
Het was helegaar geen spierpijn. Het was een fikse blessure.
Maar morgen is die voorbij. Over, klaar en uit. En in het vervolg zwaai ik mijn oud-collega’s lachend toe terwijl zij spinnen en ik op de loopband sjok. Ik ben wel naïef, maar niet gek natuurlijk.